Technologie druku 3D

FDM (Fused Deposition Modeling)

Jedna z najpopularniejszych oraz najtańszych metod drukowania w 3D. Z angielskiego można przetłumaczyć jej nazwę jako „osadzanie topionego materiału”. Technologia FDM polega na warstwowym budowaniu modeli z wykorzystaniem wiązki częściowo roztopionego plastiku. Wykorzystuje się tutaj materiały, takie jak PLA, nylon, ABS, HIPS oraz wiele materiałów specjalnych, m.in.: kompozyty plastiku i drewna, materiały gumopodobne, elastyczne, kompozyty plastiku i gipsu itd. FDM wykorzystuje się głównie w dziedzinie szybkiego wytwarzania prototypów (Rapid Prototyping).

SLA – Stereolitografia

Mniej popularną, aczkolwiek posiadającą grono oddanych miłośników, jest metoda drukowania w 3D za pomocą technologii SLA. Po polsku, nazwę tłumaczymy jako „selektywne naświetlanie płynnych materiałów światłoutwardzalnych”. SLA nazywa się także stereolitografią. Metoda ta polega na oświetleniu światłem o określonej częstotliwości kuwety z płynną żywicą. Dzięki oświetlaniu, następuje polimeryzacja i utwardzanie warstwy żywicy. Po utwardzeniu jednej warstwy, obiekt przesuwa się w głąb kuwety, tak aby można było naświetlić kolejną. Do oświetlania stosuje się albo specjalny laser, albo rzutnik, który, w przeciwieństwie do wiązki światła rzucanej przez laser, utwardza całą warstwę na raz.

SLS – Selective Laser Sintering

Technologia drukowania metodą SLS (Selective Laser Sintering) polega na „spiekaniu” modelu ze sproszkowanego materiału za pomocą wiązki światła laserowego. Sproszkowanym materiałem mogą być różnego rodzaju tworzywa sztuczne, np. poliamid. Z powodzeniem używać można także ceramiki oraz sproszkowanych metali – stali, brązu czy tytanu. W procesie drukowania metodą SLS, przedmiot z ciała stałego (proszek) przechodzi w stan płynny, by zaraz potem znów stać się ciałem stałym (spiek). W ten sposób odbywa się scalanie warstw materiału. Proces powtarza się aż do momentu uzyskania spójnego obiektu.

Email
Print
Google+